Ik wordt wakker en doe mijn ogen open en kijk naar het gelige plafond. Ik draai me om en merk hoe heerlijk dit bedje opveert en besef me dat ik vanavond in mijn eigen bedje lig… Helaas. Ondanks dat ik het gevoel heb dat ik al minstens drie weken in Paris ben, is de tijd toch snel gegaan.

Ik sta op, spring nog eventjes onder de douche, zet het raam wagenwijd open en pak mijn koffer in. Ik heb er echt de pest in, maar ja, dat is altijd zo met vakantie, denk ik zo..! Om 09.15u verliet ik het hotel en ging ik onderweg naar Le Commerce. Van Cedric mocht ik mijn koffer in het cafxe9 stallen, zodat ik toch nog iets kon ondernemen. David had mij een ontbijtje beloofd, en dus kwam ik rond 09.45u het cafxe9 binnen slenteren; zo helder was ik nog niet, ik had vanochtend nog geen eens koffie kunnen drinken. David zei me vriendelijk en bleefd gedag, zoals ik dat gewend was, en wees me een tafeltje toe.

Al snel stond er een vers geperst glas jus d’orange, een vers kopje koffie een een stokbroodje met roomboter voor mijn neus. Het was al redelijk druk in het cafxe9 en dus voor mij alle gelegenheid om nog eventjes mensen te kijken, tijdens mijn ontbijtje. Ik vind dat zo leuk, ik kan uren naar dat franse gebrabbel luisteren, echt fantastisch is dat (ook al snap ik er lang niet alles van…ok, ik geef toe, geen bal). Na mijn ontbijtje nog maar een kopje koffie en een sigaretje en toen kwam Cedric binnen wandelen en ik kreeg – zoals gewoonlijk -  drie zoenen (ik heb ze geleerd dat je in nederland elkaar drie zoenen geeft in plaatst van 2, daar hadden ze vreemdgenoeg geen problemen mee, haha).

Na mijn koffie besloot ik nog eventjes naar de Sacre Coeur te lopen, en daar nog wat langs de winkeltjes te gaan, door die lieve, smalle, op en af lopende straatjes (waar ik ook zo van hou). Ik was op zoek naar een souvenir die mij zou herinneren voor altijd aan dit geweldig avontuur in Paris. Mijn eerste, eigen vakantie in mijn eentje. Maar shirtjs, petjes, vlaggetjes, beeldjes met ‘I love Paris’ of de Tour Eiffel, of de Notre Dame, etc dat vind ik zo afgezaagd en bovendien herinnerde mij dat niet aan mijn verblijf daar. Ik vond een kaart met de Sacre Coeur. Heel simpel, maar voor mij perfect. Ik was immers veel in de buurt geweest van dit stukje (bijna) perfecte architectuur, plus dat wanneer we ‘s avonds aan het wandelen waren continu uitriepen: "Looookk!! Sacrrrr Coeur!! Piicture! Piiiiicture!!". En dan lagen we van alle meligheid ontzettend dubbel van het lachen. We riepen het vooral te pas en te onpas, en dat geeft leuke effecten als je dat roept en er lopen mxe9xe9r toeristen daar, die kijken natuurlijk allemaal rond of ze de Sacre Coeur ook zien. Natuurlijk zien ze die niet..!

Dan maar weer eventjes naar het cafxe9. Het ene moment lijkt de tijd te kruipen en de andere keer voorbij te vliegen. Het is nu 11.30u David en de kok van het cafxe9 gaan lunchen en ineens bedenk ik dat ik ook wat moet eten; de eerst volgende keer dat ik kan eten wordt pas in Gouda en dat is pas rond 20.00u. Dus uiteraard in mijn stamkroeg een hapje gegeten. Heerlijk luxe Entrecote met gekruide gebakken aardappeltjes en een flinke fruitsalade toe. Ik dacht dat ik zowat openbarste zo vol zat ik (David en Cedric keken ook flink raar op toen ze zagen dat dit kleine meisje dat grote bord helemaal alleen had leeggegeten). Ik zat nog wat, kletste wat. En om de tijd te doden (en het drukker werd in het cafxe9) besloot ik toch nog eventjes terug te gaan naar het winkelstraatje. Na lang morren besloot ik txf3ch maar dat baretje (zonder opdruk) en een shirtje van ‘Le Chat de Noir’ te kopen en na weer wat rond geslenterd te hebben maar wxe9xe9r terug. Nog maar wat aan de bar gehangen, een andere tourist die net aankwam de weg gewezen, en toen had ik nog een haf uurtje op de klok voor ik weg moest. Er hing lichtelijk een gespannen sfeertje in het cafxe9, vooral onder de medewerkers. En mij natuurlijk. In korte tijd een paar zeer leuke en hechte vriendschappen opgebouwd, en dan moet je weer weg. Merde. Nog eventjes een foto maken van ons, dat leek me wel leuk. Ik vroeg een klant of hij eventjes een paar foto’s wilde maken van Cedric, David en mij. Dat was geen probleem. Na de foto was het tijd. Tijd om afscheid te nemen, tjid om te gaan. Ik ben gezegend met de gave dat ik  erg beroerd ben in afscheid nemen. Erfelijk belazerd noemen ze dat ook wel…! Bah bah!

Nu scheelde het, dat niemand mij naar Gare du Nord kon brengen, waar de Thalys vandaan gaat, want.. tja ze moesten werken. Ik was niet de enige die moeite had met het afscheid. Drie zoenen voor Cedric en drie voor David.
"Merci bien pour tout, mon ami, it was great to meet you here," , zei ik
"MeLady..If you ever come back to Paris, remember, you’re welcome here!", zei hij.

Ik liep de deur uit en zag de beiden kerels zich vermannen. Zo apart. Ik geloof dat ik daar eeen speciaal plekje heb gekregen en dat vind ik eigenlijk wel grappig en schattig. Ik ga zeker terug. Dat beloofde ik mezelf.

De reis terug in de Thalys was verschrikkelijk. Het duurde maar en het duurde maar en ik wilde gewoon thuis zijn. Ik was zo moe. Ik heb mijn MP3spelertje aangezet en keek rond; ik zag overal mensen in slaap sukkelen of die al in slaap gesukkeld waren. Ik legde mijn hoofd tegen het gordijntje en besloot maar hetzelfde te doen. Al gauw was ik in Nederland en weer wat fitter. Op Rotterdam snel ouders, familie en vrienden bellen dat ik weer veilig in Nderland was. Ik had namelijk al menig SMSje ontvangen of ik alsjeblieft wat van me wilde laten horen als ik weer in Nederland was. Ik vertelde hen allemaal hetzelfde:

Ja, ik ben weer terug..HELAAS…
Paris is geweldig, ik wil binnen een jaar terug, het liefst iets langer.
Ik heb daar vrienden ontmoet, en zooo super. Ik ga terug, ik ga absoluut terug..!!